Podróż information

Zwariowana szkoła Latającego Nosorożca (ang. Flying Rhino Junior High) - serial animowany produkcji kanadyjskiej w latach 1998-2000. Emitowany dawniej na Cartoon Network. Wyprodukowano 26 odcinków w 2 sezonach.

Wersja polska

Reżyseria: Dariusz Dunowski
Dialogi: Dariusz Dunowski

Spis odcinków

Linki zewnętrzne

• (0)

Zagraniczne podróże apostolskie papieża Benedykta XVI

• (0)

Podróż, z łaciny zwana peregrynacją, z francuskiego wojażem to zmiana miejsca pobytu na odległe. Osoba podróżująca pieszo to wędrowiec, podróżujący środkiem komunikacji to podróżny lub wojażer.

Podróże odbywano od dawna, zrazu dla praktycznego celu: nauki, handlu, polityki (poselstwa). Podróżowano również do miejsc kultu religijnego: z chęci odpokutowania za grzechy, zjednania łask lub w podzięce za nie. Podróż dla odwiedzenia miejsc kultu religijnego nazywa się pielgrzymką, a osoba biorąca udział w pielgrzymce to pielgrzym lub pątnik.
W okresie odrodzenia (XV-XVI wiek) zaczęto podróżować dla przyjemności i poznania świata. Podróżnicy spisywali swoje przeżycia, opisywali przemierzane krainy i zwyczaje ludów je zamieszkujących. Te notatki i pamiętniki były często publikowane i stanowiły dla współczesnych cenne źródło wiedzy o świecie. (zobacz: Kategoria:Podróżnicy i odkrywcy)

Podróż wymagała odpowiedniego przygotowania. Podróżni brali ze sobą garderobę na różne pory roku, zastawę stołową, zapasy jedzenia, czasem namioty oraz, oczywiście, służbę. W ten sposób podróż stawała się wyprawą.

W XV i XVI wieku organizowano wyprawy zbrojne w odległe rejony świata zwane konkwistą. Celem konkwistadorów był podbój i opanowanie nowych terytoriów.

Pęd do poznawania świata stał się jednym z bodźców rozwoju komunikacji. Podróżny stał się pasażerem, a za bagaż z czasem zaczęła wystarczać karta kredytowa.

Mniej majętnym, lub mającym mniej czasu musi wystarczyć wycieczka, czyli podróż krótkotrwała. Przypadkowy uczestnik wycieczki to wycieczkowicz. Podróżnik zamiłowany w wycieczkach krajoznawczych to turysta.

Podróżowanie dzięki uprzejmości przygodnych właścicieli aut to podróż autostopem, a taki podróżny to autostopowicz.

Podróżowanie, ponieważ nie ma dokąd powrócić, to tułaczka. Według legendy stale w drodze jest Żyd Wieczny Tułacz.

W pewnym sensie podróżują również koczownicy, nomadowie, prowadzący wędrowny tryb życia, nieposiadający stałego miejsca zamieszkania. Wynika to jednak nie z chęci, ale z warunków egzystowania.

Podróżowanie bez określonego celu to włóczęga. Włóczgą lub łazikiem nazywa się osoba, która się włóczy. Szczególnego rodzaju włóczęgą był dawniej dziad, nie proszalny lecz obieżyświat, który wędrował dla ciekawości świata i przez ludzi osiadłych witany chętnie jako źródło informacji i rozrywki, jako że zwykle niesamowite wydarzenia prezentował w postaci pieśni dziadowskiej.

Podróż w związku z wykonywaną pracą to podróż służbowa, potocznie delegacja.

Okolicznościową odmianą podróży jest podróż poślubna.

Przysłowia i powiedzenia

Podróże kształcą: podróż która czegoś uczy lub poucza
Podróż w jedną stronę: podróż tam, skąd nie ma powrotu.
Podróż na gapę: podróż płatnym środkiem lokomocji bez biletu.

Zobacz też

• Wikitravel oraz World66.com: informacje o podróżach dookoła świata w naszych siostrzanych projektach
• Katalog Biur Podróży
• Travel Fact Sheets
• Katalog o podróżowaniu
• Willgoto, Przewodnik oraz katalog o podróżowaniu.

• (0)

Wojciech Gutkowski (ur. 16 kwietnia 1775 w Zamieniu, zm. 1 maja 1826 w Lublinie) – polski inżynier wojskowy, pisarz, reprezentant polskiej myśli politycznej okresu oświecenia.

Napisał utopijną powieść Podróż do Kalopei. W Kalopei językiem urzędowym był język polski, ponadto panowała społeczna hierarchia – 11 szczebli awansu. Na czele społecznej drabiny stał cesarz, dalej król (zastępca cesarza). Gmina w Kalopei zamieszkiwana była dokładnie przez 50 małżeństw. Kolejne cechy utopijnego państwa to obowiązek wyznawania wiary (ale i wolność religijna), prawa kardynalne nowelizowane co 25 lat, a także odrzucenie własności prywatnej.

Poglądy Gutkowskiego zamieszczone w dziele Podróż do Kalopei były zbliżone do postulowanych przez pierwszych teoretyków socjalizmu, gdyż zdążały do zmniejszania nierówności społecznych oraz budowy utopijnego, nierzeczywistego państwa.

Bibliografia

Janusz Justyński, Historia doktryn polityczno-prawnych, Toruń 2004, ISBN: 83-7285-205-7

Linki zewnętrzne

• Publikacje Wojciecha Gutkowskiego w katalogu BN
• Karta bibl. Podróży do Kalopei w katalogu Zakładu Narodowego im. Ossolińskich

• (0)

Expres Ilustrowany - łódzka gazeta codzienna, ukazująca się od 1923 roku.

Obecnie wydawcą dziennika jest spółka Polskapresse; gazeta ma charakter zbliżony do tabloidu. Średnia sprzedaż Expresu Ilustrowanego w pierwszej połowie 2007 r. wynosiła 53,6 tys. egzemplarzy

Linki

zewnętrzne:

• Strona internetowa gazety

• (0)

W dniach 12-15 maja 1982, w pierwszą rocznicę zamachu dokonanego przez Turka Mehmeta Ali Agcę papież Jan Paweł II odbywał podróż do Portugalii. Odwiedził sanktuarium w Fatimie, by podziękować Maryi za ocalenie po zamachu. Wieczorem 12 maja Juan Fernandez Krohn, wyświęcony na księdza przez ultrakonserwatywnego abp. Marcela Lefebvre’a, podjął nieudaną próbę zasztyletowania papieża.

• (0)

Historia przenośnych konsoli gier wideo sięga roku 1979 kiedy to Smith Engineering stworzył Microvision. Najpopularniejszymi konsolami na świecie są: Game Boy Advance (78.86 mln), Nintendo DS (35.61 mln) oraz PlayStation Portable (17.03 mln sprzedanych konsol).

Pozostałe konsole

• Microvision
• Epoch Game Pocket Computer
• TurboExpress
• Watara Supervision
• Mega Duck
• Game.com
• Cybiko
• GameKing
• Tapwave Zodiac
• Gizmondo
• V-Smile Pocket
• VG Pocket Caplet
• Ez MINI
• Pepper Pad
• iRiver G10
• OQO Model 2
• Gamate

Zobacz także

• Przenośna konsola gier wideo
• Konsolofon

• (0)

Dekanat Suwałki - św. Benedykta i Romualda – jeden z 21 dekanatów w rzymskokatolickiej diecezji ełckiej.

Parafie

W skład dekanatu wchodzi 7 parafii:

• parafia Ducha Świętego – Kaletnik
• parafia Bożego Ciała – Suwałki
• parafia Chrystusa Króla – Suwałki
• parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa – Suwałki
• parafia św. Aleksandra – Suwałki
• parafia św. Brata Alberta Chmielowskiego – Suwałki
• parafia św. Kazimierza Królewicza – Suwałki

Historia

Sąsiednie dekanaty

Sejny, Suwałki – Ducha Świętego, Suwałki – Miłosierdzia Bożego

• (0)

Pęcherzyk Graafa - pęcherzyk otaczający komórkę jajową (oocyt) w jajniku, pęcherzyki dojrzewają w każdym cyklu płciowym (miesiączkowym). Rozwój pęcherzyka jest pobudzony przez hormon folikulotropowy, uwolniony przez przysadkę mózgową. Pęcherzyk dojrzewa w fazie przedowulacyjnej cyklu, a jego pęknięcie następuje na skutek działania hormonu luteinizującego uwalnianego przez przysadkę mózgową, wraz z hormonem folikulotropowym. Pęknięcie pęcherzyka i uwolnienie komórki jajowej nazywa się owulacją. W jajniku z pękniętego pęcherzyka formuje się ciałko żółte.

Zobacz też: Regnier de Graaf

• (0)

Spis sugerowanej literatury do hasła Krytyczny racjonalizm:

1. Peter ACHINSTEIN, The Identity Hypothesis, “British Journal for the Philosophy of Science”, 13, Ag 62, s.161-171.
2. Joseph AGASSI, Between Metaphysics and Methodology, “Poznań Studies in the Philosophy of the Sciences and Humanities”, 1, 1975, s.1-8.
3. Joseph AGASSI, Karl Popper, 1902-1994, “Radical Philosophy: A Journal of Socialist and Feminist Philosophy”, 70, Mr-Ap 95, s. 2-8.
4. Joseph AGASSI, Precision in Theory and in Measurement, „Philosophy of Science”, 32, S 68, s. 287-290.
5. Joseph AGASSI, The Logic of Scientific Inquiry, “Synthese: An International Journal for Epistemology, Methodology and Philosophy of Science”, 26, Ap 74, s. 489-514.
6. Joseph AGASSI, The Novelity of Popper’s Philosophy of Science, “International Philosophical Quarterly”, 8, 1968, s. 422-436.
7. Joseph AGASSI, The Present State of the Philosophy of Science, “Philosophica”, 15, 1975, s. 5-20.
8. Joseph AGASSI, The Role of Corroboration in Popper’s Methodology, “Australasian Journal of Philosophy”, 39, My 61, s. 82-91.
9. Joseph AGASSI, To Save Verisimilitude, “Mind: A Quarterly Review of Philosophy”, 90, O 81, s.576-579.
10. Joseph AGASSI, Verisimilitude: Comment on David Miller, “Synthese: An International Journal for Epistemology, Methodology and Philosophy of Science”, 30, F-Mr 75, s.199-204.
11. Joseph AGASSI, When We Ignore Evidence in Favour of a Hypothesis?, “Ratio: An International Journal of Analytic Philosophy”, 15, D 73, s. 183-205.
12. Kazimierz Ajdukiewicz, Język i poznanie, PWN, Warszawa 1985, t.2.
13. Kazimierz Ajdukiewicz, O tzw. neopozytywiźmie, (w 12).
14. Kazimierz Ajdukiewicz, Klasyfikacje rozumowań (w 12).
15. Hans ALBERT, Przeciwko dążeniu do pewności, (w 181).
16. Dariusz ALEKSANDROWICZ [red], Fakt i teoria. Teksty źródłowe, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1986.
17. Henry G. ALEXANDER, The Paradoxes of Confirmation - A Reply to Dr Agassi, “British Journal for the Philosophy of Science”, 10, N 59, s. 229-233.
18. Stefan AMSTERDAMSKI, Między historią a metodą, PIW, Warszawa 1983.
19. Karl-Otto APEL, The Problem of Philosophical Fundamental Grounding in the Light of Transcendental Pragmatic of Language, “Man and World: An International Philosophical Review”, 8, Ag 75, s. 239-275.
20. Alfred Ayer, Truth, Verification and Verisimilitude, (w 286).
21. Patricia BAILLIE, Falsifiability and Probability, “Australasian Journal for Philosophy”, 48, My 70, s.99-100.
22. Patricia BAILLIE, Falsifiability and Probability, “Australasian Journal for Philosophy”, 50, My 72, s.61.
23. Patricia BAILLIE, That Confirmation May Yet Be a Probability, “British Journal for the Philosophy of Science”, 20, My 69, s. 41-51.
24. Konstanty BAKRADZE, Z dziejów filozofii współczesnej, PWN, Warszawa 1964, przekł. Halina Zelnikowa.
25. Greg BAMFORD, Popper and His Commentators on the Discovery of Neptune: A Close Shave for the Law of Gravitation?, “Studies in History and Philosophy of Science”, 27(2), Je 96, s. 207-232.
26. Greg BAMFORD, Popper’s Explications of “Ad-Hoc”ness: Circurality, Empirical Content, and Scientific Practice, “British Journal for the Philosophy of Science”, 44, Je 93, s.335-355.
27. Józef BAŃKA [red.], Rozum i intuicja w uprawianiu filozofii, Katowice 1994.
28. Yehoshua BAR-HIILLEL, Comments on “Degree of Confirmation” by Professor K.R. Popper, “British Journal for the Philosophy of Science”, 6, Ag 55, s.155-156.
29. Yehoshua BAR-HIILLEL, Further Comments on Probability and Confirmation, “British Journal for the Philosophy of Science”, 7, N 56, s. 245-248.
30. Hans Michael BAUMGARTNER, Przemiany pojęcia rozumu w dziejach myślenia europejskiego, “Edukacja Filozoficzna”, 16, 1993, s. 21-42.
31. B. BAUMRIN [ed], Philosophy of Science. The Delavare Seminar, Vol. 2, Interscience Publishers a Division of John Wiley and Sons, New York - London - Sidney 1963.
32. Peter BINNS, The Supposed Asymetry Between Falsification and Verification, “Dialectica: International Journal of Philosophy of Knowlegde”, 32, 1978, s. 29-40.
33. Alfred BOHNEN, On the Critique of Modern Empiricism, “Ratio: An International Journal of Analytic Philosophy”, 11, Je 69, s.38-57.
34. W.B. BONNOR, Instrumentalism and Reality, “British Journal for the Philosophy of Science”, 8, F 58, s. 291-293.
35. Louis BOON, Repeated Tests and Repeated Testing: How to Corroborate Low Level Hypotheses, “Zetischrift für allgemeine Wissenschaftstheorie”, 10, 79, s. 1-10.
36. James M. BROWN, Popper Had a New Bag, “Philosophy: The Journal of the Royal Institute of Philosophy”, 59, O 84, s. 512-515.
37. Mario BUNGE [ed], The Critical Approach to Science and Philosophy. In Honour of Karl R. Popper, Free Press of Glencore 1964.
38. Zdzisław CACKOWSKI, Poznanie, Umysł, Kultura, Wydawnictwo Lubelskie, Lublin 1982.
39. Zdzisław CACKOWSKI, Współczesne teorie umysłu. Koncepcja Karla Poppera, (w 37).
40. Rudolf Carnap, Die physikalische Sprache als Universalsprache der Wissenschaft, “Erkenntnis”, II, 1931, s. 432-465.
41. Rudolf Carnap, Filozofia jako analiza języka nauki, PWN, Warszawa 1969, przekł. A. Zabłudowski.
42. Rudolf Carnap, Logiczna składnia języka, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, przekł. Barbara Stanosz.
43. Rudolf Carnap, Przezwyciężenie metafizyki przez logiczną składnię języka, (w 298) przekład anonimowy.
44. Rudolf Carnap, Psychologie in physikalischer Sprache, “Erkenntnis”, II, 1931, s. 107-142.
45. Rudolf Carnap, Remarks on Popper’s Note on Content and Degree of Confirmation, “British Journal for the Philosophy of Science”, 7, N 56, s. 249-256.
46. Rudolf Carnap, Sprawdzalność i znaczenie, (w 40).
47. Rudolf Carnap, Über Protokollsätze, “Erkentnis”, III, 1932, 215-228.
48. Brian CARR, Popper’s Third World, “The Philosophical Quarterly”, 27, Jl 77, s. 214-226.
49. Jordi CAT, The Popper-Neurath Debate and Neurath’s Attack on Scientific Method, “Studies in History and Philosophy of Science”, 26(2), Je 95, s.219-250.
50. A.F. CHALMERS, On Learning from Our Mistakes, “British Journal for the Philosophy of Science”, 24, Je 73, s. 164-173.
51. Charles S. CHICHARA, Donald A. Gilles, An Interchange on the Popper-Miller Argument, “Philosophical Studies: An International Journal for Philosophy in the Analytic Tradition”, 54, Jl 88, s.1-8.
52. Adam CHMIELEWSKI, Filozofia Poppera, analiza krytyczna, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1995.
53. Rolin CHURCH, Popper’s World 3 and the Problem of the Printed Line, “Australasian Journal for Philosophy”, 62, D 84, s. 378-392.
54. Daniel H. CLARK, Karl Popper’s Solution to the “Problem of Human Freedom”: A Critical Evaluation, “The Modern Schoolman: A Quarterly Journal of Philosophy”, 61, Ja 84, s. 117-130.
55. L. Jonathan COHEN, Guessing, “Proceedings of the Aristotelian Society”, 74, 1973-74, s. 189-210.
56. L. Jonathan COHEN, Some Comments on Third World Epistemology, “British Journal for the Philosophy of Science”, 31, Je 80, s. 175-180.
57. R.S. COHEN et all. [eds], PSA 1974, D. Riedel Publishing Company, Dodrecht - Holland/ Boston - U.S.A., 1974.
58. R.S. COHEN and M.W. Wartofsky [ed], In Honour of Philip Frank, “Boston Studies in the Philosophy of Science”, Vol 2, Riedel, Dordrecht-Holland 1965.
59. R.G. COLODNY [ed], Beyond the Edge of Certainty, Prentice Hall, Englewood Cliffs, New Jersey 1965.
60. R.G. COLODNY [ed], The Nature and Function of Scientific Theory, University of Pittsburgh Press, Pittsburgh 1970.
61. A.C. CROMBIE [ed], Scientific Change, Heinemann, London 1963.
62. Ronald C. CURTIS, Are Methodologies Theories of Scientific Rationality?, “British Journal for the Philosophy of Science”, 37, Je 86, s. 135-161.
63. Marxos Barbosa DE OLIVIERA, Against Demarcation, “The Journal of Non-Classical Logic”, 5, My 88, s.21-48.
64. Max DEUTSCHER, Popper’s Problem of an Empirical Basis, “Australasian Journal of Philosophy”, 46, D 68, s. 277-288.
65. Max DEUTSCHER, What Is Popper’s Problem of an Empirical Basis?, Australasian Journal of Philosophy”, 47, D 69, s. 354-355.
66. H. DINGLE, Falsifiability of the Lorentz-Fitzgerald Contradiction Hypothesis, “British Journal for the Philosophy of Science”, 10, N 59, s.228.
67. Alfredo DINIS, Popper on Metaphysics and Induction, “Epistemologia: Revista Italiana di Filosofia della Scienza”, 10, Jl-D 97, s.285-301.
68. Marc DOMINICY, Falsification and Fallibilisation from Lakatos to Goodman, “Revue Internationale de Philosophie”, 37, 1983, s.163-198.
69. George J.W. DORN, Inductive Countersupport, “Journal for General Philosophy of Science”, 26(1), 1995, s.187-189.
70. Val DUSEK, Ampliative Inference, Abduction, and Philosophical Dialectics, “Telos: A of Critical Thought”, 4, Fall 69, s.181-187.
71. Pierre DUHEM, Kilka refleksji na temat fizyki eksperymentalnej, przekł. Monika Sakowska. (w 308)
72. Albert EINSTEIN, Autobiographical Notes, (w 286).
73. Albert EINSTEIN, Ideas and Opinions, New Translations and Revisions by Sonja Bargmann, Dell, New York 1954.
74. Albert EINSTEIN, Physik und Realität, 1936.
75. Albert EINSTEIN, The World as I see It, John Lange, London 1935.
76. Ellery EELLS, On the Alleged Impossibility of Inductive Probability, “British Journal for the Philosophy of Science”, 53, Mr 88, s. 111-116.
77. Paul K. FEYERABEND, Against Method. Outline of an Anarchistic Theory of Knowledge, New Left Books, London 1975.
78. Paul K. FEYERABEND, Changing Patterns of Reconstructions, “British Journal for the Philosophy of Science”, 28, 1977, s. 351-369.
79. Paul K. FEYERABEND, Consolations for the Specialist, (w 176).
80. Paul K. FEYERABEND, Das Problem der Existenz theoretischer Entitäten, (w 315).
81. Paul K. FEYERABEND, Explanation, Reduction and Empiricism, (w 96).
82. Paul K. FEYERABEND, How to Be a Good Empiricist - A Plea for Tolerance in Maters Epistemological, (w 30).
83. Paul K. FEYERABEND, Jak być dobrym empirystą?, PWN, Warszawa 1979, przekł. Krytystyna Zamiara.
84. Paul K. FEYERABEND, In Defence of Classical Physics, “Studies in History and Philosophy of Science”, 1, My 70, s. 59-86.
85. Paul K. FEYERABEND, Jak być dobrym empirystą? Wezwanie do tolerancji w kwestiach epistemologicznych, (w 82).
86. Paul K. FEYERABEND, Ku pocieszeniu specjalisty (w 82).
87. Paul K. FEYERABEND, On the “Meaning” of Scientific Terms, “The Journal of Philosophy”, 62, 1965, s. 266-274.
88. Paul K. FEYERABEND, Physik und Ontologie, “Wissenschaft und Weltbilt”, 7, 1954, s. 464-475.
89. Paul K. FEYERABEND, Problems of Empiricism, (w 58).
90. Paul K. FEYERABEND, Problems of Empiricism, Part II, (w 59).
91. Paul K. FEYERABEND, Przeciw metodzie, Wydawnictwo SIEDMIORÓG, Wrocław 1996, przekł. Stefan Wiertlewski.
92. Paul K. FEYERABEND, Realism and Instrumentalism: Comments on the Logicof Factual Support, (w 36).
93. Paul K. FEYERABEND, Realizm i instrumentalizm: uwagi o logice potwierdzania przez fakty, (w 82).
94. Paul K. FEYERABEND, Reply to Criticism: Comments on Smart, Sellars and Putnam, (w 57).
95. Paul K. FEYERABEND, Wyjaśnianie, redukcja, empiryzm (w 82).
96. Paul K. FEYERABEND, Zabijanie czasu, Wydawnictwo ZNAK, Kraków 1996, przekł. Tomasz Bieroń.
97. Herbert FIEGL, G. Maxwell [ed], Minnesota Studies in the Philosophy of Science, Vol. III, University of Minnesota Press, Minneapolis 1962.
98. Filozofia i socjologia XX wieku, WP, Warszawa 1965, t.2
99. Jane FLAX, Psychoanalysis and the Philosophy of Science: Critique or Resistance?, “The Journal of Philosophy”, 78, O 81, s. 561-569.
100. John F. FOX, Review of David Stove’s Popper and After: Four Modern Irrationalists, “Australasian Journal of Philosophy”, 62, 84, s. 99-101.
101. Kenneth S. FRIEDMAN, Empirical Simplicity as Testability, “British Journal for the Philosophy of Science”, 23, F 72, s. 25-33.
102. John D. GILROY, A Critique of Karl Popper’s World 3 Theory, “The Modern Schoolman: A Quarterly Journal of Philosophy”, 62, Mr 85, s. 185-200.
103. Peter GLASEN, O’Hear on an Argument of Popper’s, “British Journal for the Philosophy of Science”, 35, D 84, s. 375-377.
104. S. GOLDOVITCH, Universal, Basic and Instantial Statements in The Logic of Scientific Discovery, “British Journal for the Philosophy of Science”, 20, D 69, s. 355-356.
105. I.J. GOOD, A Suspicious Feature of the Popper/Miller Argument, “Philosophy of Science”, 57(3), S 90, s. 535-536.
106. I.J. GOOD, Corroboration, Explanation, Evolving Probability, Simplicity and Sharpened Razor, “British Journal for the Philosophy of Science”, 19, Ag 68, s. 123-143.
107. Adolf GRÜNBAUM, “Ad Hoc” Auxiliary Hypotheses and Falsificationism, “British Journal for the Philoophy of Science”, 27, D 76, s. 329-362.
108. Adolf GRÜNBAUM, Can a Theory Answer More Questions than One of Its Rivals, “British Journal for the Philosophy of Science”, 27, Mr 76, s. 1 23.
109. Adolf GRÜNBAUM, Is Freudian Psychoanalytic Theory Pseudo-Scientific by Karl Popper’s Criterion of Demarcation?, “American Philosophical Quarterly”, 16, Ap 79, s.131-141.
110. Adolf GRÜNBAUM, Is Psychoanalysis a Pseudo-Science: Karl Popper Versus Sigmunt Freud, “Zeitschrift für philosophische Forschung”, 31, Jl S 77, s.333-353.
111. Adolf GRÜNBAUM, Is the Method of Bold Conjectures and Attempted Refutations “Justifiably” the Method of Science, “British Journal for the Philosophy of Science”, 27, Je 76, s.105-136.
112. Adolf GRÜNBAUM, The Degeneration of Popper’s Theory of Demarcation, “Epistemologia: Revista italiana di Philosophia della Scienza”, Jl D 89, s.235-260.
113. Adolf GRÜNBAUM, The Falsifiability of the Lorentz-Fitzgerald Contradiction Hypothesis, “British Journal for the Philosophy of Science”, 10, My 59, s.48-49.
114. Adolf GRÜNBAUM, The Falsifiability of the Lorentz-Fitzgerald Contradiction Hypothesis: A Rejoinder to Professor Dingle, “British Journal for the Philosophy of Science”, 11, Ag 60, s.143-144.
115. Susan HAACK, Is It True What They Say About Tarski?, “Philosophy: The Journal of the Royal Institute of Philosophy”, 51, Jl. 76, s. 323-336.
116. Susan HAACK, Epistemology With a Knowing Subject, “The Review of Metaphysics”, 33, D 79, s. 309-335.
117. Alistair HANNAY, Freedom and Plastic Control, “Canadian Journal of Philosophy”, 2, D 72, s. 227-296.
118. Norwood R. HANSON, Patterns of Discovery, Cambridge University Press, Cambridge 1958.
119. John H. HARRIS, Popper’s Definitions of Veirisimilitude, “British Journal for the Philosophy of the Science”, 25 Je 74, s.160-166.
120. Roy HARROD, New Argument for Induction: Reply to Professor Popper’s “On Mr Roy Harrod’s New Argument for Induction”, “British Journal for the Philosophy of Science”, 10, F 60, s. 309-311.
121. John C. HARSANYI, Popper’s Improbability Criterion for the Choice of Scientific Hypotheses, “Philosophy: The Journal of the Royal Institute of Philosophy”, 33, O 60, s. 331-340.
122. J.M. HATTIANGADI, Rationality and Problem of Scientific Traditions, “Dialectica: International Journal of Philosophy of Knowledge”, 332, 1978, s. 3-28.
123. Paul HEALY, On Popper on Truth, “Auslegung: A Journal of Philosophy”, 12, Sum. 86, s.134-145.
124. Michał HELLER, Andrzej Michalik, Józef Życiński [red.], Filozofować w kontekście nauki, PAT, Kraków 1987.
125. Carl G. HEMPEL, Empirystyczne kryterium znaczenia, przekł. Marek Nowiński.(w 297)
126. Carl G. HEMPEL, Wartościowanie i obiektywność w nauce, “Zagadnienia naukoznawstwa”, 24(2), 1988, s. 281-302.
127. Wojciech HERMAN, Epistemologia Karla Poppera, “Edukacja Filozoficzna”, 5, 1988, s. 115-131.
128. Mary HESSE, Probability as the Logic of Science, “Proceedings of the Aristotelian Society”, 72, 1971-1972, s.257-272.
129. Colin HOWSON, On a Recent Objection to Popper and Miller “Disproof” of Probabilistic Induction, “Philosophy of Science”, 56, D 89, s.657-680.
130. Colin HOWSON, Popper’s Solution of the Problem of Induction, “The Philosophical Quarterly”, 34, Ap 84, s. 143-146.
131. Leopold INFELD, Albert Einstein, przekł. Ryszard Gajewski, PWN, Warszawa 1984.
132. Richard C. JENNINGS, Is it True What Haack Says About Tarski?, “Philosophy: The Journal of the Royal Institute of Philosophy”, 62, Ap 87, s.237-243.
133. Richard C. JENNINGS, Popper, Tarski and Relativism, “Analysis”, 43, Je 83, s.118-123.
134. Kazimierz JODKOWSKI, Falsyfikacjonizm a wzrost wiedzy, “Annales Universitatis Maria Curie-Skłodowska”, Lublin-Polonia, II, 1977, s. 255-272.
135. Kazimierz Jodkowski, [red] Na czym polega racjonalność nauki?, „RRR” 7, Wydawnictwo UMCS, Lublin 1991.
136. Kazimierz JODKOWSKI, Od krytycznego racjonalizmu do anarchizmu metodologicznego, (w 339).
137. Kazimierz JODKOWSKI [red.], Teoretyczny charakter wiedzy a relatywizm, “RRR” 17, Wydawnictwo UMCS, Lublin 1995.
138. Kazimierz JODKOWSKI, Teza o niewspółmierności w ujęciu Kuhna i Feyerabenda, “RRR” 1, Wydawnictwo UMCS, Lublin 1984.
139. Kazimierz JODKOWSKI, Wspólnoty uczonych, paradygmaty i rewolucje naukowe, “RRR” 22, Wydawnictwo UMCS, Lublin 1990.
140. Gary E. JONES, Kuhn, Popper and Theory Comparition, “Dialectica: International Journal of Philosophy of Knowledge”, 35, 1981, s. 389-397.
141. K. JONES, Verisimilitude Versus Probable Verisimilitude, “British Journal for the Philosophy of Science”, 24, Je 73, s.174-176.
142. Glenn C. JOY, Karl Popper’s View on Simplicity in Science, “Journal of Thought”, 10, Ja 75, s. 16-23.
143. Glenn C. JOY, Instrumntalism: A Duhemian Reply to Popper, “The Modern Schoolman: A Quarterly Journal of Philosophy”, 52, Ja 75, s.194-199.
144. Jacek KABZIŃSKI, Stanisław Surma, Diagramy modeli w sensie Robinsona a neopozytywistyczna koncepcja zdań protokolarnych, “Prace Logiczne”, 5, 1970, s.9-15.
145. Philip V. KARGOPULOS, On the Simplicity of Curve Hypotheses, ‘’Erkenntnis: An International Journal of Analytic Philosophy”, 37(1), Jl. 92, s.27-35.
146. Immanuel KANT, Krytyka czystego rozumu, PWN 1986, przekł. Roman Ingarden, t. 1.
147. Asa KASHER, Verisimilitude is a Surface Concept, “Southwestern Journal of Philosophy”, 3, Fall 72, s. 21-27.
148. Derek A. KELLY, Popper’s Ontology: An Exposition and Critique, “The Southern Journal of Philosophy”, 13, Spr 75, s. 71-82.
149. Derek A. KELLY, The Categorical Structure of Popper’s Methaphysics, “Philosophy and Phenomenological Research”, 38, S 77, s. 82-99.
150. G.H. KESWANI, More About Lorentz Transformation Equations, “British Journal for the Philosophy of Science”, 11, My 60, s. 50-54.
151. Herbert KEUTH, Verisimilitude of the Approach to the Whole Truth, “Philosophy of Science”, 43, S 76, s.311-336.
152. Herbert KEUTH, Objective Knowledge Out of Ignorance: Popper on Body, Mind and the Third World, “Theory and Decision: An International Journal for Methods in the Social and Decision Sciences”, 5, D 74, s. 391-412.
153. Krzysztof J. Kilian, Od metody do metafizyki. Poznanie teoretyczne w ujeciu Karla R. Poppera, Wydawnictwo WSP, Rzeszów 2001,
154. Krzysztof J. KILIAN, Paradygmat metodologiczny a poznanie teoretyczne, (w 26).
155. Krzysztof J. KILIAN, Poppera koncepcja twierdzeń bazowych, (w 136).
156. Krzysztof J. KILIAN, W poszukiwaniu nowego modelu racjonalizmu, “Annales U M C S”, Lublin-Polonia, XII\XIII, 13, 1987\88, s.215-227.
157. G.S. KIRK, Popper on Science and the Presocratics, “Mind: A Quarterly Review of Philosophy”, 69, Jl 60, s. 318-339.
158. Leszek KOŁAKOWSKI, Filozofia pozytywistyczna, PWN, Warszawa 1966.
159. Antonina KŁOSKOWSKA, Świat kultury w ujęciu Karla Poppera, (w 37).
160. Władysław KRAJEWSKI [red.], Pojęcie prawa nauki a konwencjonalizm początku XX wieku, Warszawa 1972.
161. Michael KRAUSZ, Popper’s “Objective Knowledge”, “Dialogue: Canadian Philosophical Rview”, 13, Je 74, s. 374-351.
162. John KRIGE, A Critique of Popper’s Conception of the Relationship Between Logic, Psychology and a Critical Epistemology, “Inquiry: An Interdisciplinary Journal of Philosophy”, 21, Fall 78, s. 313-335.
163. Zbigniew KUDEROWICZ [red.], Filozofia współczesna, WP, Warszawa 1983, t.2.
164. Thomas S. KUHN, Dwa bieguny. Tradycja i nowatorstwo w badaniach naukowych, Biblioteka Myśli Współczesnej, PIW, Warszawa 1985, przekł. Stefan Amsterdamski.
165. Thomas S. KUHN, Logic of Discovery or Psychology of Research?, (w 176).
166. Thomas S. KUHN, Logika odkrycia czy psychologia badań?, (w 162).
167. Thomas S. KUHN, Objectivity, Value Judgment and Theory Choice, (w 172).
168. Thomas S. KUHN, Obiektywność, sądy wartościujące i wybór teorii (w 162).
169. Thomas S. KUHN, Postscript 1969, (w 175).
170. Thomas S. KUHN, Raz jeszcze o paradygmatach (w 162).
171. Thomas S. KUHN, Reflection on My Critics (w 176).
172. Thomas S. KUHN, Second Thoughts on Paradigm (w 304).
173. Thomas S. KUHN, Struktura rewolucji naukowych, PWN, Warszawa 1968, przekł. Helena Ostromęcka.
174. Thomas S. KUHN, The Essential Tension. Selected Studies in Scientific Tradition and Change, The University of Chicago Press, Chicago and London 1977.
175. Thomas S. KUHN, The Function of Dogma in Scientific Research, (w 60).
176. Thomas S. KUHN, Theory Change as Structure Change: Comments on the Sneed Formalism, “Erkenntnis: An International Journal of Analytic Philosophy”, 10, 1976, s. 179-199.
177. Thomas S. KUHN, The Strtucture of Scientific Revolutions, The University of Chicago Press, Chicago 1970, second edition, enlarged.
178. Imre LAKATOS, A. Musgrave [eds], Criticism and the Growth of Knowledge, Cambridge 1970, Cambridge University Press.
179. Imre LAKATOS, Criticism and the Methodology of Scientific Research Programmes, “Proceedings of the Aristotelian Society”, LXIX, 1968, s.149-186.
180. Imre LAKATOS, Falsyfikacja a metodologia naukowych programów badawczych, (w 180).
181. Imre LAKATOS, Historia nauki a jej racjonalne rekonstrukcje, (w 180).
182. Imre LAKATOS, Pisma z filozofii nauk empirycznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, przekł. Wojciech Sady.
183. Ija LAZARI-PAWŁOWSKA [wyboru dokonała], Metaetyka, Warszawa 1975.
184. Hugues LEBLANC, On So-called Degrees of Confirmation”, “British Journal for the Philosophy of Science”, 10, F 60, s. 312-314.
185. K.K. LEE, Popper’s Falsifiability and Darwin’s Natural Selection, “Philosophy: The Journal of the Royal Institute of Philosophy”, 44, D 69, s.291-302.
186. I. LEVI, Corroboration and Rules of Acceptance, “British Journal for the Philosophy of Science”, 13, F 63, s.307-312.
187. Robert J. LEWIS, Conjectures and Rational Preferences, “Philosophy Research Archives”, 10, 1984, s.173-188.
188. Arnold S. LEVISON, Professor Schefler on Falsifiability and Meaning, “Philosophical Studies: An International Journal for Philosophy in the Analytic Tradition”, 16, 1965, s.76-78.
189. Andrzej LUBOMIRSKI, Henri Poincarégo filozofia geometrii, Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, Wydawnictwo Naukowe Polskiej Akademii Nauk, 1974.
190. J.L. MACKIE, Miller’s So-called Paradox of Information, “British Journal for the Philosophy of Science”, 17, Ag 66, s.144-146.
191. Deborah G. MAYO, Duck, Rabbits and Normal Science: Recasting the Kuhn’s eye View of Popper’s Demarcation of Science, “British Journal for the Philosophy of Science”, 47(2), Je 96, s. 271-290.
192. Henry MARGENAU, On Popper’s Philosophy of Science, (w 287).
193. Michael MARTIN, The Falsifiability of Curve-Hypotheses, “Philosophical Studies: An International Journal for Philosophy in the Analytic Tradition”, 16, 1965, s. 56-60.
194. Grover MAXWELL, Corroboration without Demarcation, (w 287).
195. Nicholas MAXWELL, A Critique of Popper’s Views on Scientific Method, “Philosophy of Science”, 39, Je 72, s. 131-152.
196. Nicholas MAXWELL, Induction, Simplicity and Scientific Progress, “Scientia: An International Review of Scientific Synthesis”, 114, 1979, s. 629-674.
197. Robert G. MAYERS, In Defense of Popper’s Verisimilitude, “Philosophical Studies: An International Journal for Philosophy in the Analytic Tradition, 24, Ap 74, s. 213-218.
198. Stanisław MAZIERSKI, Elementy kosmologii filozoficznej i przyrodniczej, Księgarnia św. Wojciecha, Poznań - Warszawa - Lublin, 1972.
199. Alex C. MICHALOS, Estimated Utility and Corroboration, “British Journal for the Philosophy of Science”, 16, F 66, s. 327-331.
200. David MILLER, Critical Rationalism, “Filozofska Istrazivanja”, 16(2), 1996, s. 297-310.
201. David MILLER, Popper’s Qualitative Theory of Verisimilitude, “British Journal for the Philosophy of Science”, 25, Je 74, s.166-177.
202. David MILLER, Verisimilitude Redeflated, “British Journal for the Philosophy of Science”, 27, D 76, s.363-381.
203. William Max MILLER, Popper’s Third World: A Methodological Critique and Alternative, “Dialogue: Canadian Philosophical Review”, 24, O 81, s. 14-18.
204. Philippe MONGIN, A Note on Verisimilitude and Relativisation to Problems, “Erkenntnis: An International Journal of Analytic Philosophy”, N 90, s. 391-396.
205. Chris MORTENSEN, A Theorem of Verisimilitude, “Bulletin of the Section of Logic”, 7, Mr 78, s. 34-43.
206. Peter L. MOTT, Verisimilitude by Means of Short Theorems, “Synthese: An International Journal for Epistemology, Methodology and Philosophy of Science”, 38, Je 78, s. 247-274.
207. Alan E. MUSGRAVE, Falsifiability and Probability: A Comment, “Australasian Journal for Philosophy”, 50, My 72, s. 58-68.
208. Alan E. MUSGRAVE, Popper and “Dimnishing Returns from Repeated Tests”, “Australasian Journal for Philosophy”, 53, D 75, s. 248-253.
209. Alan E. MUSGRAVE, Popper on Induction, “Philosophy of the Social Sciences”, 23(4), D 93, s. 516-527.
210. Alan E. MUSGRAVE, The Objectivism of Popper’s Epistemology, (w 287).
211. Alan E. MUSGRAVE, Theory and Observation: Nola versus Popper, “Philosophica”, 31, 1983, s. 45-62.
212. Alan E. MUSGRAVE, Wpływ Einsteina na filozofię (w 134).
213. Alberto MURA, When Probabilistic Support Is Inductive, “Philosophy of Science”, 57(2), Je 90, s. 278-289.
214. Alvin F. NELSON, The Method of Scientific Change, “Southwestern Journal of Philosophy”, 2, Spr-Sum 71, s.83-92.
215. Alvin F. NELSON, Simplicity and the Confirmation Paradoxes, “Southwestern Journal of Philosophy”, 3, Fall 72, s. 99-107.
216. Otto NEURATH, Sociologie, “Erkenntnis”, II, 1931, s. 393-431.
217. Otto NEURATH, Protokollsätze, “Erkenntnis”, III, 1932, s. 204-214.
218. Ilkka NIINILUOTO, What Shall We Do With Verisimilitude?, “Philosophy of Science”, 49, Je 82, s. 181-197.
219. Robert NOLA, Interpretation of “the Facts” in the Light of Theory, “Philosophica”, 31, 1983, s. 25-44.
220. Mark NOTTURNO, The Meaning of World 3, or Why Wittgenstein Walked Out “Filozofska Istrazivanja”, 16(2) 1996, s. 359-378.
221. Graham ODDIE, Verisimilitude Reviewed, “British Journal for the Philosophy of Science”, 32, S 81, s.237-265.
222. Graham ODDIE, The Poverty of Popperian Program for Truthlikeness, “Philosophy of Science”, 53, Je 86, s. 163-178.
223. John O’HEAR, Reply to Peter Glasen’s “O’Hear on an Argument of Popper’s”, “British Journal for the Philosophy of Science”, 35, D 84, s. 377-380.
224. John O’NEIL, Two Problems of Induction?, “British Journal for the Philosophy of Science”, Mr 89, s. 121-125.
225. Clifton B. PERRY, Verisimilitude and Shared Tests, “Nous”, 16, N 82, s. 607-646.
226. Henri POINCARÉ, Nauka i Hypoteza, Warszawa - Lwów 1908, nakład Jakóba Mortkowicza, przekł. M.H. Horowitz.
227. Henri POINCARÉ, Nauka i Metoda, Warszawa - Lwów 1911, Nakład Jakóba Mortkowicza, przekł. M.H. Horowitz.
228. Henri POINCARÉ, Wartość nauki, Warszawa - Lwów 1908, nakład Jakóba Mortkowicza, przekł. Ludwik Silberstein.
229. Michael POLANYI, Science and Man’s Place in the Universe, (w 334).
230. Karl R. POPPER, A Comment on Miller’s New Paradox of Information, “British Journal for the Philosophy of Science”, 17, My 66, 61-68.
231. Karl R. POPPER, Addenda, (w 234).
232. Karl R. POPPER, Adequacy and Consistency: A Second Reply to Dr Bar-Hillel, “British Journal for the Philosophy of Science”, 7, N 56, s. 249-256.
233. Karl R. POPPER, A Metaphysical Epilogue, (w 255).
234. Karl R. POPPER, Back to the Presocratics, (w 234).
235. Karl R. POPPER, Cel nauki, (w 274).
236. Karl R. POPPER, Conjectures and Refutations. The Growth of Scientific Knowledge, Routledge and Kegan Paul, London - New York 1963.
237. Karl R. POPPER, “Content” and “Degree of Confirmation”: A Reply to Dr Bar-Hillel, “British Journal for the Philosophy of Science”, 6, Ag 59, s. 157-163.
238. Karl R. POPPER, Demarcation between Science and Metaphysics, (w 234).
239. Karl R. POPPER, Dwa oblicza zdrowego rozsądku. Argument w obronie zdroworozsądkowego realizmu i przeciwko zdroworozsądkowej teorii wiedzy, (w 274).
240. Karl R. POPPER, Epistemologia bez podmiotu poznającego, (w 274).
241. Karl R. POPPER, Ewolucja i drzewo wiedzy, (w 274).
242. Karl R. POPPER, Is It True What She Says About Tarski?, “Philosophy: The Journal of the Royal Institute of Philosophy”, 54, Ja 79, s. 98 .
243. Karl R. POPPER, Kant’s Critique and Cosmology, (w 234).
244. Karl R. POPPER, Logika, fizyka i historia - pogląd realistyczny (w 274).
245. Karl R. POPPER, Logika odkrycia naukowego, PWN, Warszawa 1977, przekł. Urszula Niklas.
246. Karl R. POPPER, Mit schematu pojęciowego. W obronie nauki i racjonalności, Książka i Wiedza, Warszawa 1997, Przekł. Bohdan Chwedeńczuk.
247. Karl R. POPPER, Nędza historycyzmu, Wydawnictwo KRĄG, Warszawa 1984, przekł. Stanisław Żerski.
248. Karl R. POPPER, Normal Science and Its Dangers, (w 176).
249. Karl R. POPPER, On Mr Roy Harrod’s New Argument for Induction, “British Journal for the Philosophy of Science”,9, N 58, s. 221-223.
250. Karl R. POPPER, O chmurach i zegarach. Zarys teorii racjonalności i wolności człowieka, (w 274).
251. Karl R. POPPER, O teorii obiektywnego umysłu (w 274).
252. Karl R. POPPER, On the Sources of Knowledge and of Ignorance, (w 234).
253. Karl R. POPPER, On the Status of Science and of Metaphysics (w 234).
254. Karl R. POPPER, Preface 1982: On a Realistic and Comonsence Interpretation of Quantum Theory, (w 255).
255. Karl R. POPPER, Probabilistic Independence and Corroboration by Empirical Tests, “British Journal for the Philosophy of Science”, 10, F 60, s.315-317.
256. Karl R. POPPER, Przyczynek do ewolucyjnej teorii wiedzy, (w 274).
257. Karl R. POPPER, Quantum Theory and the Schism in Physics. From the Postscript to the Logic of Scientific Discovery, Edited by W.W. Bartley III, Rowman and Littlefield, Totowa, New Jersey 1982.
258. Karl R. POPPER, Racjonalność rewolucji naukowych (w 244).
259. Karl R. POPPER, Realism and the Aim of Science. From the Postscript to the Logic of Scientific Discovery. Edited by W.W. Bartley III, Rowman and Littlefield, Totowa, New Jersey 1982.
260. Karl R. POPPER, Replies to My Critics, (w 287).
261. Karl R. POPPER, Reply to Professor Carnap’s “Remarks on Popper’s Note on Content and Degree of Confirmation”, “British Journal for the Philosophy of Science”, 7, N 56, s. 244.
262. Karl R. POPPER, Science: Conjectures and Refutations, (w 234).
263. Karl R. POPPER, Społeczeństwo otwarte i jego wrogowie, PWN, Warszawa 1993, przekł. Halina Krahelska.
264. Karl R. POPPER, Status poznawczy nauki i metafizyki, “Znak” 285 (3), 1978, s.367-387, przekł. Bohdan Chwedeńczuk.
265. Karl R. POPPER, Świat skłonności, Wydawnictwo ZNAK, Kraków 1996, przekł. Adam Chmielewski.
266. Karl R. POPPER, Świat skłonności: dwie nowe koncepcje przyczynowości, (w 263).
267. Karl R. POPPER, Testability and “Ad-hocness” of the Contradiction Hypothesis, “British Journal for the Philosophy of Science”, 10, My 59, s.50.
268. Karl R. POPPER, The Nature of Philosophical Problems and Their Roods in Science (w 234).
269. Karl R. POPPER, The Open Universe. An Argument for Indeterminism. From the Postscript to the Logic of Scientific Discovery, Edited by W.W. Bartley III, Rowman and Littlefield, Totowa, New Jersey 1982.
270. Karl R. POPPER, John C. Eccles, The Self and Its Brain, Springer International 1977.
271. Karl R. POPPER, Three Views Concerning Human Knowledge, (w 234).
272. Karl R. POPPER, Truth, Rationality and the Growth of Knowledge (w 234).
273. Karl R. POPPER, Unended Quest, Glasgow 1982.
274. Karl R. POPPER, What is Dialectics? (w 234).
275. Karl R. POPPER, Wiedza hipotetyczna. Moje rozwiązanie problemu indukcji, (w 274).
276. Karl R. POPPER, Wiedza obiektywna. Ewolucyjna teoria epistemologiczna. Wydawnictwo Naukowe PWN 1992, przekł. Adam Chmielewski.
277. John F. POST, The Possible Liar, “Nous”, 4, N 70, s. 405-409.
278. H.R. POST, A Criticism of Popper’s Theory of Simplicity, “British Journal for the Philosophy of Science”, 12, F 62, s.328-331.
279. John PRESTON, Methodology, Epistemology and Conventions: Popper’s Bad Start, “Proceedings of the Biennal Meetings of the Philosophy of Science Association”, 1, 1994, s. 314-322.
280. Hilary PUTNAM, The “Corroboration” Theories, (w 287).
281. Gerard RADNITZKY, From Justifying a Theory to Comparing Theories and Selecting Questions: Popper’s Alternative to Foundationalism and Scepticism, “Revue Internationale de Philosophie”, 34, 1980, s.179-228.
282. G.S. ROBINSON, Popper’s Verisimilitude, “Analysis”, 31, Je 71, s. 194 196.
283. Andres Rivadulla RODRIGUEZ, On Popper Miller’s Proof of the Impossibility of Inductive Probability, “Erkenntnis: An International Journal of Analytic Philosophy”, 27, N 87, s.353-357.
284. Michael ROWMAN, Alan Smithson, Stove on Popper’s Scientific Statements, “Philosophy: The Journal of the Royal Institute of Philosophy”, 55, Ap 80, s. 258-262.
285. Wojciech SADY, Wstęp, (w 180).
286. Paul T. SAGAL, Timoty Cleveland, Bold Hypotheses: The Bolder the Better?, “Ratio: An International Journal of Analytic Philosophy”, 2(2), D 89, s.109-121.
287. Moritz SCHLICK, Przewrót w filozofii, (w 97), przekł. Hanna Buczyńska-Garewicz.
288. Paul A. SCHLIPP [ed.], Albert Einstein; Philosopher-Scientist, The Library of Living Philosophers, New York, 1949.
289. Paul A. SCHLIPP [ed.], The Philosophy of Karl Popper, The Library of Living Philosophers, vol. 14, Open Court, La Salle, Illinois 1974.
290. T.W. SETTLE, Confirmation as Probability: Dead But It Won’t Lie Down, “British Journal for the Philosophy of Science”, 21, My 70, s. 200-201.
291. T.W. SETTLE, Deutscher Problem Is Not Popper’s Problem, “Australasian Journal of Philosophy”, 46, Ag 69, s. 216-219.
292. Harvey SIEGEL, Tarski a Relativist?, “Analysis”, 45, Mr 85, s.75-76.
293. Henryk SKOLIMOWSKI, Evolutionary Rationality, (w 56).
294. Henryk SKOLIMOWSKI, Polish Analytical Philosophy. A Survey and Comparition with British Analytical Philosophy, Routledge and Kegan Paul, New York, The Humanities Press, 1967.
295. Henryk SKOLIMOWSKI, The Theatre of the Mind. Evolution in the Sensitive Cosmos, The Theosophical Publishing House, Wheaton, Ill. U.S.A. - Madras, India - London, England, 1984.
296. Joseph W. SMITH, What Is Wrong with Verisimilitude?, “Philosophy Research Archives”, 10, 1985, s.511-542.
297. Patricia SMITH CHURCHLAND, Is Determinism Self-Refutning?, “Mind: A Quarterly Review of Philosophy”, 90, Ja 81, s. 99-101.
298. Leszek M. SOKOŁOWSKI, Alberta Einsteina filozofia fizyki, (w 123).
299. Barbara STANOSZ, Wstęp, (w 41).
300. Barbara STANOSZ [Opracowanie], Empiryzm współczesny, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 1991.
301. Wolfgang STEGMÜLLER, Obiektywna czy konwencjonalna baza poznania naukowego, (w 16), przekł. P. Dehnel.
302. D.C. STOVE, How Popper Philosophy Began, “Philosophy: The Journal of the Royal Institute of Philosophy” 57, Jl 82, s. 381-387.
303. D.C. STOVE, Popper and After: Four Modern Irrationalists, Pergamon Press, Oxforf - New York - Toronto - Sidney - Paris - Frankfurt 1982.
304. D.C. STOVE, Popper on Scientific Statements, “Philosophy: The Journal of the Royal Institute of Philosophy”, 53, Ja 78, s.81-88.
305. Bernard SUSSER, The Sociology of Knowledge and Its Enemies, “Inquiry”, 32, S 89, s.245-260.
306. F. SUPPE [ed], The Structure of Scientific Theories, University of Illinois Press, Urbana - Chicago - London 1974.
307. Andrew J. SWAN, Popper on Induction, “British Journal for the Philosophy of Science”, S 88, s. 367-373.
308. R.G. SWINBURNE, Popper’s Account of Acceptability, “Australasian Journal of Philosophy”, 49, Ag 71, s.167-176.
309. Krzysztof SZLACHCIC, Filozofia nauki francuskiego konwencjonalizmu, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1992.
310. Krzysztof SZLACHCIC [wybór tekstów], Filozofia nauki francuskiego konwencjonalizmu, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1994.
311. Irena SZUMILEWICZ, Pojęcie prawa w koncepcji filozoficznej Henri Poincarégo, (w 158).
312. Irena SZUMILEWICZ, Poincaré, WP, Warszawa 1978.
313. Paul TIBBETS, Popper’s Critique of the Instrumentalist Account of Theories and Theoretical Terms: Some Misunderstandings, “The Southern Journal of Philosophy”, 10, Spr 72, s.57-70.
314. Pavel TICHY, On Popper’s Definition of Verisimilitude, “British Journal for the Philosophy of Science”, 25, Je 74, s.155-160.
315. Pavel TICHY, Verisimilitude Revisited, “Synthese: An International Journal for Epistemology, Methodology and Philosophy of Science”, 38, Je 78, s. 175-196.
316. Mary E. TITLES, Method and the Authority of Science, “Philosophy: The Journal of the Royal Institute of Philosophy”, 24, 88 Supp, s. 31-51.
317. E. TOPITSCH (Hg), Probleme der Wissenschaftstheorie: Festschrift für Viktor Kraft, Springer-Verlag, Wien 1960.
318. Burke TOWNSEND, Partly Deductive Support in the Popper-Miller Argument, “Philosophy of Science”, 56, S 89, s.490-496.
319. Peter TURNEY, A Note on Popper’s Equation of Simplicity with Falsifiability, “British Journal for the Philosophy of Science”, Mr 91, s. 105-109.
320. Peter URBACH, Bayesian Methodology: Some Criticism Answered, “Ratio: An International Journal of Analytic Philosophy”, 4(2), D 91, s. 170-184.
321. Peter URBACH, Francis Bacon as Precursor to Popper, “British Journal for the Philosophy of Science”, 33, Je 82, s. 113-132.
322. Herman VETTER, A New Concept of Verisimilitude, “Theory and Decision: An International Journal for Methods and Models in the Social and Decision Sciences”, 8, O 77, s. 369-375.
323. R.H. VINCENT, Popper on Qualitative Confirmation and Disconfirmation, “Australasian Journal of Philosophy”, 40, Ag 62, s. 1599-166.
324. Gerhard WASSERMANN, Testability of the Role of Natural Selection within Theories of Population Genetics and Evolution, “British Journal for the Philosophy of Science”, 29, S 78, s. 223-242.
325. Joseph WATERHOUSE, Popper and Metaphysical Scepticism, “The Philosophical Forum” (Boston), 15, Sum 84, s. 365-391.
326. John WATKINS, The Unity of Popper’s Thought (w 286).
327. John WATKINS, Nauka a sceptycyzm, PWN 1989, przekł. Ewa i Adam Chmieleccy.
328. J.O. WISDOM, The Refutability of “Irrefutable” Laws, “British Journal for the Philosophy of Science”, 13, F 63, s. 303-306.
329. Ludwig WITTGENSTEIN, Tractatus logico-philosophicus, PWN, Warszawa 1970, przekł. Bogusław Wolniewicz.
330. Ruth WEINTRAUB, Psychological Determinism and Rationality, “Erkenntnis: An International Journal of Analytic Philosophy”, 43(1), Jl 95, s. 67-79.
331. John R. WETTERSEN, Traditional Rationality Vs. a Tradition of Criticism: A Criticism of Popper’s Theory of the Objectivity of Science, “Erkenntnis: An International Journal of Analytic Philosophy”, 12, My 78, s. 329-338.
332. Jan WOLEŃSKI, Rudolf Carnap jako filozof nauki (w 163).
333. Jan WOLEŃSKI, Kontrowersje metametodologiczne, “Zagadnienia naukoznawstwa”, 15(3), 1979, s. 357-368.
334. H. WOLF, Science as Cultural Force, The John Hopkins Press, Baltimore 1964.
335. John WORRAL, Scientific Realism and Scientific Change, “The Philosophical Quarterly”, 32 Jl 82, s. 201-231.
336. Andrzej L. ZACHARIASZ, Filozofia. Jej istota i funkcje, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej, Lublin 1994.
337. Andrzej L. ZACHARIASZ, Poznanie teoretyczne. Jego konstytucja i status. Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 1990.
338. Andrzej L. ZACHARIASZ, Powrót do rzeczywistości a pytanie o istnienie, “Philosophon Agora”, KNF UMCS Lublin, I, 1989, s. 101-116.
339. Andrzej L. ZACHARIASZ [red], Profile racjonalności, Lublin 1988.
340. Andrzej L. ZACHARIASZ, Tożsamość bytu i myśli a prawomocność poznania teoretycznego. (Transformacje racjonalności wiedzy.) (w 339)

• (0)

Reise, Reise (niem. podróż, w drogę) - utwór niemieckiej grupy Rammstein pochodzący z albumu o tej samej nazwie.

Tekst tej piosenki zawiera dużo wzmianek o morzu (po każdej zwrotce następuje słowo “Ahoy”), a refren “Reise, Reise, Seemann Reise…” oznacza w drogę, marynarzu lub podróż marynarza. W treści utworu występuje wiele akcentów marynistycznych (Speer, Fisch, Meer i Horizont niem - harpun, ryba, morze, horyzont), często w zaskakujących, surrealistycznych zestawienich, w sposób charakterystyczny dla tego zespołu tworzących nastrój niesamowitości.

Na koncertach, podczas grania tego utworu, członkowie zespołu używają miotaczy ognia dla polepszenia widowiska.

• (0)

• Hannon (V wiek p.n.e.) - kartagiński żeglarz, odbył podróż wzdłuż wybrzeży Afryki
• Hannon (zm. 204 p.n.e.) - wódz kartagiński, brał udział w bitwie pod Kannami
• Hannon Wielki (III wiek p.n.e.) - kartagiński arystokrata

Królowie Kartaginy

• Hannon I (ok.580 p.n.e. - ok.556 p.n.e.)
• Hannon II (480 p.n.e. - 440 p.n.e.)
• Hannon III (344 p.n.e. - 340 p.n.e.)

• (0)

Gilbert Adair (ur. 29 grudnia 1944) – brytyjski pisarz, dziennikarz i krytyk literacki.

Urodzony w Edynburgu, obecnie mieszka w Londynie. Jest m.in. autorem powieści: The Holy Innocents (1988), Love and Death on Long Island (1990) – posłużyła ona Ryszardowi Kwietniowskiemu jako kanwa filmu z 1998, A Closed Book (1999).

Tworzy także literaturę faktu, m.in. Hollywood’s Vietnam (1981), The Postmodernist always Rings Twice (1992). Otrzymał nagrodę Scotta Moncrieffa przyznawaną za wybitne tłumaczenia – za opracowanie angielskiej wersji powieści Georgesa Pereca A Void, w której ani razu nie zostaje użyta litera “e”.

W 2001 Adair wydał biografię chłopca, który zainspirował Tomasza Manna do napisania powieści Śmierć w Wenecji – The Real Tadzio, zaś w 2003 – opowieść The Dreamers, będącą podstawą filmu Bernardo Bertolucciego. Najnowsza powieść Adaira to Buenas Noches, Buenos Aires (2004).

• (0)

Lions Book (właściwie: Source Code and Commentary on Unix level 6, ang.) - wydany w 1976 roku dwuczęściowy skrypt akademicki autorstwa Johna Lionsa, wykładowcy australijskiego Uniwersytetu Nowej Południowej Walii.

Część pierwsza zawierała pełny listing kodu dostępnej za darmo w celach akademickich 6 edycji Uniksa AT&T, część druga była komentarzem wiersz po wierszu do zamieszczonego kodu.

Zwany często najbardziej prześladowaną książką w historii informatyki, ze względu na restrykcje w dostępie do niej nałożone przez Western Electric/AT&T, właściciela praw do kodu Uniksa. Rozprowadzana przez hakerów w nielegalnie powielanych kopiach. To za jej przyczyną Unix stał się tym, czym jest dzisiaj. Bez niej nie byłoby także całej związanej z nim wspólnoty ludzi.

Retrospektywna reedycja ISBN 1-57398-013-7) ukazała się w 1996 roku z przedmową twórców Uniksa, Dennisa Ritchie i Kena Thompsona.

• (0)

Sobór Watykański I sobór powszechny kościoła katolickiego, zwołany przez papieża Piusa IX obradujący w latach 1869 - 1870; został zawieszony, kiedy wojska włoskie zdobyły Rzym; nigdy nie wznowiono obrad.

Sobór uchwalił konstytucję apostolską Pastor aeternus, która zawiera wypowiedź doktrynalną: “Romani Pontificis definitiones esse ex sese irreformabiles, non autem ex consensu Ecclesiae” (definicje Papieża Rzymskiego są same z siebie niezmienne, a nie wynika to ze zgody Kościoła). To zdanie oraz dogmat o nieomylności papieża w sprawach wiary i moralności kształtuje dziś w znacznej mierze stosunki w Kościele katolickim.

Obok dogmatu o nieomylności ważnym wkładem soboru była konstytucja Dei Filius, która przeciwstawiała panteizmowi, materializmowi i racjonalizmowi naukę opartą na Objawieniu.

Pośrednim skutkiem uchwał soboru była ogłoszona 1 listopada 1950 przez Piusa XII (jedyny przypadek użycia nieomylności dla wprowadzenia nowego dogmatu) definicja o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny.

• (0)

104. Podróż Apostolska Jana Pawła II miała miejsce w dniach 14 - 15 sierpnia 2004 roku. Pielgrzymka została zorganizowana z okazji 150. rocznicy ogłoszenia przez papieża Piusa IX dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Papież odwiedził podczas niej Lourdes we Francji. Była to ostatnia zagraniczna podróż Jana Pawła II.

Przebieg pielgrzymki

Papież został powitany na lotnisku w Tabes przez prezydenta Francji Jacquesa Chiraca.

Głównym celem podróży papieża była Grota Objawień w Massabielle w Lourdes, gdzie w 1858 r. miało miejsce objawienie Matki Bożej 14-letniej Bernadecie Soubirous. Ojciec Święty modlił się w tym miejscu podczas pielgrzymki trzykrotnie. Odprawił także w pobliżu groty Mszę świętą, na którą przybyło 300 tys. wiernych.

Jan Paweł II spotkał się też z członkami rady stałej episkopatu Francji w rezydencji Accueil Notre-Dame oraz odwiedził niepełnosprawnych pielgrzymów, którzy przybyli do Lourdes.

Przesłanie podróży oraz jej ocena

Głównym przesłaniem pielgrzymki do Francji było przypomnienie wiernym o pozycji ludzi chorych, cierpiących i bezdomnych.

Oceniający papieską pielgrzymkę uznali ją za jedną z najważniejszych podczas pontyfikatu Jana Pawła II.

Bibliografia

Zobacz też

• Podróże apostolskie Jana Pawła II
• 6. podróż apostolska Jana Pawła II - pierwsza podróż do Francji
• 19. podróż apostolska Jana Pawła II - druga podróż do Francji
• 31. podróż apostolska Jana Pawła II - trzecia podróż do Francji
• 40. podróż apostolska Jana Pawła II - czwarta podróż od Francji
• 74. podróż apostolska Jana Pawła II - piąta podróż do Francji
• 79. podróż apostolska Jana Pawła II - szósta podróż do Francji

• (0)

Uniezwyklenie - przedstawienie sytuacji lub postaci w sposób oryginalny, odbiegający od norm jego postrzegania w literaturze; ukazanie zwyczajnego elementu tematycznego tak, jakby był on podmiotowi zupełnie nieznany.

Przykład. Szedłem wśród wysokich, złowrogo poruszających się na wietrze koron drzew. Nie wiedziałem dokąd zmierzam, miałem tylko jeden cel - skończyć nareszcie tą podróż - o powrocie do domu z parku podczas wichury.

• (0)

Anthony Henday – jeden z pierwszych badaczy północno-zachodnich obszarów Ameryki Północnej.

Urodzony w Anglii na Wyspie Wight był znanym przemytnikiem, skazanym za ten proceder na karę wiezienia. Zatrudniony po tym przez Kompanię Zatoki Hudsona wyjechał do Ameryki i stacjonował w York Factory nad Zatoką Hudsona. Jako ochotnik zgłosił się, by odbyć niebezpieczną podróż na zachodnie krańce Ziemi Ruperta. Celem wyprawy miało być pozyskanie Indian zamieszkujących podgórze Gór Skalistych dla współpracy z Kompanią i odwiedzenie ich od kontaktów z francuską konkurencją. 26 czerwca 1754 r. w towarzystwie kilkunastu Indian Kri Henday wyruszył w swoją słynną podróż. Początkowo grupa płynęła na łodziach w górę rzeki Saskatchewan, a następnie pieszo doliną rzeki Battle, ostatecznie docierając w okolice dzisiejszego miasta Red Deer, napotykając na obozowiska Czarnych Stóp. Był to pierwszy kontakt Brytyjczyków z tym ludem. Henday próbował skłonić wodza do zawarcia porozumienia handlowego, oferując za skóry dobrej jakości proch strzelniczy, ołów na pociski, ubrania i paciorki. Oferta nie przekonała jednak Indian, którzy nie przystali na konieczność odbywania dalekich i niebezpiecznych podróży na wschód ze swoimi towarami.

Henday przezimował w obozie Czarnych Stóp, po czym powrócił na wschód. W 1759 r. odbył kolejną, podobną podróż w te same tereny, lecz ponownie bez skutku. W 1762 r. wobec niepowodzenia obu misji Kompania rozwiązała z nim umowę, a on sam powrócił do Anglii.

• (0)

Jacek Napiórkowski - ur. w 1966r. w Rzeszowie. Poeta, prozaik, tłumacz.

Twórczość

• “Lodowiec” - tom poezji (1990)
• “Wiersze nowojorskie” - tom poezji (1992)
• “Bezdomny kolorem” - tom poezji (1998)
• “Rozjaśnienia” - tom poezji (2000)
• “Podróż na trąbie” - tom poezji (2002)
• “Głupota krajobrazu” - tom poezji (2006)
• “Krótki, daremny bieg Tarzana” - tom opowiadań (2004)

• (0)

Anna Jagiellonka (łac. Anna Dei gratia Infans Regni Poloniae), (ur. 18 października 1523 w Krakowie, zm. 9 września 1596 w Warszawie) — król Polski i wielki książę Litwy w latach 1575-1596 z dynastii Jagiellonów, spadkobierczyni pretensji do Królestwa Jerozolimy od 1575.

Córka króla Polski i wielkiego księcia Litwy Zygmunta I Starego i Bony Sforzy. Żona księcia Siedmiogrodu, króla Polski i wielkiego księcia Litwy Stefana Batorego, który w latach 1576-1586 sprawował faktyczną władzę. Natomiast po jego śmierci realne rządy w Polsce i na Litwie pełnił nowo wybrany władca, Zygmunt III Waza.

Do 1548 r. Anna Jagiellonka mieszkała na Wawelu. Wówczas po małżeństwie brata, króla Polski i wielkiego księcia Litwy, Zygmunta II Augusta z Barbarą Radziwiłłówną popadła z nim w konflikt i przeniosła się na Mazowsze, a od 1558 do Wilna. W 1564 zamieszkała w Płocku. W maju 1565 Zygmunt II August odrzucił konkury do jej ręki księcia Danii Magnusa, gdy ten zażądał w posagu oddania kilku zamków w arcybiskupstwie ryskim. Do końca życia brata nie wyszła za mąż, co po bezpotomnej jego śmierci w 1572 r. uczyniło z niej czołową osobistość w państwie, dziedziczkę rodu określaną mianem infantki (hiszpańskie określenie córki królewskiej).

W czasie pierwszej elekcji sprzyjała na początku kandydaturze arcyksięcia Ernesta Habsburga. 21 maja 1574 Jan Zamoyski zobowiązał do jej poślubienia kandydata francuskiego, Henryka Walezego, który ostatecznie został królem Polski. Władca swych zobowiązań matrymonialnych nigdy nie wypełnił, co spowodowało zgorzknienie Anny, która zerwała związki polityczne z obozem Zamoyskiego, który nie dopilnował realizacji królewskich przyrzeczeń. Już po rocznym panowaniu, Henryk Walezy wrócił do Francji, gdzie objął tron po zmarłym bracie, Karolu IX Walezjuszu (formalnie nigdy nie zrzekł się tronu polskiego i do końca życia tytułował się królem Polski).

Nieoczekiwany obrót rzeczy, uczynił ją jedną z faworytek drugiej elekcji. 12 grudnia 1575 prymas Jakub Uchański ogłosił królem Polski cesarza Maksymiliana II Habsburga. W swoich pactach conventach cesarz zobowiązał się wydać swojego syna Ernesta za Annę. Jan Zamoyski pogodził nastawiony antyhabsbursko i zrażony do kandydatur zagranicznych obóz szlachecki, promujący do polskiej korony Piasta. 13 grudnia 1575 Anna okrzyknięta została na Rynku Starego Miasta w Warszawie królem Polski i wielkim księciem litewskim. Dzień później szlachta uznała ją za króla Piasta, przydając jej za małżonka księcia siedmiogrodzkiego Stefana Batorego.

1 maja 1576 Anna Jagiellonka poślubiła na Wawelu Stefana Batorego i została wraz z nim koronowana w katedrze wawelskiej.

Tego też dnia podpisała akt, w którym zobowiązała się zrzec dóbr odziedziczonych po matce i bracie, co dopełniła dopiero na sejmie walnym w 1581. Uzyskała wówczas dożywotnie zaopatrzenie na dobrach litewskich i mazowieckich.

Formalnie jako król Polski zajmowała pozycję równorzędną Stefanowi Batoremu, próbowała jednak uzyskać nad nim przewagę, m. in. zobowiązała posłów cudzoziemskich, aby najpierw jej składali swoje listy uwierzytelniające i przedstawiali legacje.
Od 1575 za pośrednictwem przebywającego w Rzymie kardynała Stanisława Hozjusza uzyskała częściową spłatę sum neapolitańskich pożyczonych swego czasu przez Bonę Filipowi II.

Odsunięta przez męża od biegu spraw państwa, skłaniała się ku jego przeciwnikom w osobach prymasa Polski i Litwy Jakuba Uchańskiego i referendarza koronnego Stanisława Czarnkowskiego, a także była wrogo nastawiona do jego stronników, m.in. hetmana wielkiego koronnego Jana Zamoyskiego.

W 1587 po mistrzowsku przeprowadziła elekcję na tron Polski, swojego siostrzeńca, Zygmunta III Wazy. Zakładała przy tym, że Szwedzi nie pozwolą na przyjazd młodego władcy do Rzeczypospolitej, a w takim przypadku pełnia władzy spoczęła by w jej rękach jako regentki. W celu sparaliżowania akcji Habsburgów obiecywała małżeństwo arcyksięcia Maksymiliana z Anną Wazówną. Zygmunt III okazał się jednak odporny na wpływy ciotki, która dodatkowo w 1592 popadła w ostry konflikt o tytuł królowej polski z Anną Habsburżanką.

Ostatnie lata życia spędziła w Warszawie, gdzie też zmarła 9 września 1596 na rękach Zygmunta III. Na jej pogrzebie mowę wygłosił Piotr Skarga uznając, że dała piękny koniec i zamknięcie domowi Jagiellońskiemu. Pochowana w Kaplicy Zygmuntowskiej katedry wawelskiej.

Była osobą niezwykle energiczną, dążącą za wszelką cenę do realizacji swoich zamierzeń. Przy tym bardzo pobożna, co podkreślił Skarga: sama kapłanom warszawskim za biskupa i wizytatora stała. Wspierała kontrreformację, walnie przyczyniając się do zaniku wpływów protestantyzmu na Mazowszu. W 1579 Skarga dedykował jej swoje Żywoty świętych.

Zobacz też: polskie królowe.

Genealogia

Bibliografia

• Julian Bartoszewicz Anna Jagiellonka 1882
• Maria Bogucka Anna Jagiellonka ISBN 83-04-04116-2 Wrocław 1994
• Wacław Sobieski, Kazimierz Lepszy Anna Jagiellonka w: PSB t. I. s. 128-132, Warszawa 1935

• (0)

Szabad Nép - Początkowo tytuł ten nosiło nielegalne pismo komunistyczne wydawane na Węgrzech od 1 lutego 1942. Począwszy od lutego 1945 “Szabad Nép” stał się głównym organem prasowym Węgierskiej Partii Komunistycznej (od lipca 1948 Węgierskiej Partii Pracujących). Poparcie udzielone w czasie powstania węgierskiego rządowi Imre Nagya sprawiło, że ostatni numer pisma ukazał się 29 października 1956, a później kontynuację “Szabad Nép” stanowił “Népszabadság”.

• (0)

Bohumil Haluzický (ur. 8 marca 1879, Bzová, Czechy zm. 11 stycznia 1957 w Bratysławie) - słowacki pisarz, publicysta, literacki historyk i krytyk.

Dzieła

• 1928 - Martin Kukučín
• 1952 - Božena Němcová a Slovensko
  
• 1956 - Stopami rozpomienok

• (0)

Remigiusz Sobański (ur. 1 sierpnia 1930 w Miasteczku Śląskim) - ksiądz katolicki, doktor teologii; profesor zwyczajny nauk prawnych UKSW (wcześniej ATK, której w latach 1981-1987 był rektorem) i UŚ, wybitny znawca prawa kanonicznego; doktor honoris causa uniwersytetu w Bonn.

Jest autorem licznych publikacji z zakresu kanonistyki, m.in. Kościół jako podmiot prawa (1983), Teoria prawa kościelnego (1992). Od 1989 pełni funkcję wikariusza sądowego Sądu Metropolitalnego w Katowicach. Jest konsultorem Rady Prawnej Konferencji Episkopatu Polski, członkiem Kościelnej Komisji Konkordatowej i Komitetu Nauk Prawnych PAN. W 2004 odznaczony przez Stolicę Apostolską godnością protonotariusza apostolskiego supra numerum.

• (0)

• Parsifal - literacka postać fikcyjna, jeden z bohaterów legend o Rycerzach Okrągłego Stołu. Poszukiwacz Świetego Graala, sprzymierzeniec króla Artura.
• Parsifal - poemat Wolframa von Eschenbach
• Parsifal (opera) - opera Ryszarda Wagnera w 3 aktach z 1882 roku.
• Parsifal (imię)

• (0)